Het eerste misverstand zit in het idee dat recruitment vooral een doorgeefluik is. Er is een vacature, er komen kandidaten en de recruiter zorgt dat die twee bij elkaar komen. Simpel, efficiënt en vooral uitvoerend.
“Als je alleen het eindresultaat ziet, lijkt het inderdaad vrij rechtlijnig,” zegt Luca. “Maar dat is echt maar een klein deel van het werk.” Dat beeld is wel begrijpelijk, omdat een groot deel van het werk aan het einde van de rit ook daar zichtbaar wordt: de cv’s, de gesprekken, de kandidaten die worden voorgesteld. Wat minder zichtbaar is, is wat daaraan voorafgaat.
In de praktijk begint recruitment namelijk zelden bij de kandidaat. Het begint bij een vraag die vaak nog niet scherp is. Wat wordt er precies gezocht? Waarom ontstaat deze vacature? En wat betekent die rol eigenlijk in de context van het team en de organisatie?
“Dat gesprek is eigenlijk nooit meteen klaar,” legt hij uit. “Het schuurt soms ook, omdat verwachtingen niet altijd een-op-een aansluiten op wat er nodig is of wat de markt kan bieden.” Functieprofielen worden aangescherpt, aannames worden expliciet gemaakt en soms verschuift de vraag zelf al tijdens het proces. Wat daardoor ontstaat, is geen mechanisch proces van “selecteren en doorsturen”, maar een vertaling van behoefte naar realiteit. En precies dat stuk blijft vaak buiten beeld, terwijl het wel bepalend is voor de kwaliteit van de match die uiteindelijk wordt gemaakt.
Een tweede aanname is dat goede kandidaten zichzelf wel melden, zeker als een organisatie een sterke naam heeft of al jaren goed bekend staat in de markt.
“Dat beeld is echt veranderd,” zegt Luca. “En toch leeft het nog best sterk, vooral bij organisaties die vroeger gewend waren dat vacatures snel volstroomden.” Dat idee is lang deels waar geweest in een andere arbeidsmarkt, waarin kandidaten actiever zochten en bereik vanzelfsprekender was. Maar die dynamiek is veranderd.
De meeste professionals zijn tegenwoordig niet actief op zoek. Ze zitten vaak goed waar ze zitten en bewegen alleen als er iets voorbijkomt dat echt relevant voelt. Niet als reactie op een vacature, maar op een moment dat het past bij hun situatie.
“Je ziet eigenlijk dat mensen veel selectiever zijn geworden,” legt hij uit. “Ze reageren niet op alles, alleen op wat echt resoneert op dat moment.” Dat maakt het proces minder vanzelfsprekend dan het ooit was. Zichtbaarheid alleen is niet meer genoeg om mensen in beweging te krijgen. Het gaat steeds vaker om timing, context en het kunnen laten zien van een kans op het juiste moment, in plaats van het wachten op reactie.
Daarin verschuift ook de rol van recruitment. Van reactief wachten naar actief benaderen, maar vooral ook naar het begrijpen van wat iemand nodig heeft om überhaupt open te staan voor een gesprek.
Als je alleen naar het eindresultaat kijkt, lijkt recruitment relatief overzichtelijk. Er is een vacature, er zijn kandidaten en ergens in dat proces wordt iemand aangenomen. Het lijkt een logisch en bijna lineair geheel: vraag en aanbod vinden elkaar en het proces is afgerond. Maar dat beeld houdt vooral stand zolang je alleen naar de uitkomst kijkt.
Wat minder zichtbaar is, is dat er voorafgaand aan dat eindresultaat vaak al meerdere interpretaties van dezelfde vraag bestaan. Wat een organisatie denkt nodig te hebben, wat een team ervaart als urgent en wat er in de markt daadwerkelijk beschikbaar is, ligt niet altijd op één lijn.
“Dat is eigenlijk waar het meeste werk zit,” zegt Luca. “Niet in het vinden van kandidaten, maar in het steeds opnieuw scherp krijgen van wat we eigenlijk aan het oplossen zijn.” Het gaat dan niet alleen om het vinden van kandidaten, maar om het voortdurend vertalen van informatie die niet altijd eenduidig is. Een functieomschrijving is zelden compleet af, een teambehoefte is vaak in beweging en de realiteit van de arbeidsmarkt voegt daar nog een extra laag aan toe.
Daarbij ontstaat ook een continue afweging: wat is wenselijk, wat is noodzakelijk en wat is haalbaar binnen de context van tijd, budget en beschikbaar talent. Dat gesprek is zelden statisch en verschuift vaak gedurende het proces.
Het is precies die dynamiek die maakt dat recruitment in de praktijk minder voorspelbaar is dan het van buitenaf lijkt. Niet omdat het ongestructureerd is, maar omdat het voortdurend meebeweegt met verschillende perspectieven die niet altijd gelijk oplopen.
Die ruimte tussen vraag, interpretatie en realiteit blijft vaak buiten beeld. Juist omdat het geen tastbaar eindproduct heeft. Je ziet het niet terug in een cv of een aangenomen kandidaat, maar het bepaalt wel of die match op de lange termijn standhoudt of juist snel onder druk komt te staan. “En dat is precies het stuk dat mensen meestal niet zien,” zegt Luca tot slot. “Maar wel het verschil maakt.”
Herken je dit? Vacatures die langer openstaan dan gepland, kandidaten die afhaken in het proces of twijfel of je wel de juiste doelgroep bereikt met je vacature. Het zoekgedrag van werkzoekenden verandert en dat vraagt soms om een frisse blik op recruitment. Onze Recruitment Consultants denken graag met je mee. Van het scherper formuleren van vacatures tot het kiezen van de juiste wervingskanalen en het inrichten van een toegankelijk en effectief selectieproces. Samen kijken we hoe je beter kunt aansluiten bij wat kandidaten vandaag belangrijk vinden.
Nieuwsgierig hoe jouw organisatie hier slimmer op kan inspelen? We gaan graag met je in gesprek.
Projectmanager RPO
